Osoby składające skargę, w latach 1996-1999 były umieszczane w szkołach specjalnych tylko ze względu na swoją narodowość. Ich rodzice i opiekunowie nie zostali dokładnie poinformowani o konsekwencjach nauki w tego typu placówkach. Wszystko to, zdaniem czeskich Romów jest elementem powszechnej praktyki prowadzącej do dyskryminacji, zwłaszcza w sferze edukacji.

Wielka Izba Trybunału zauważyła, że Romowie „stali się specyficzną grupą, która bywa postrzegana jako społeczność dysfunkcyjna”,  a zatem wymagają „specjalnego traktowania". Władze Czech w konsekwencji doprowadziły do sytuacji kiedy to, według szacunków z roku 1999, 80-90 proc. uczniów uczęszczających to szkół specjalnych posiadało romskie korzenie. Zdarzenia te, zdaniem Izby wywarły i wciąż wywierają negatywny wpływ na rozwój wspólnoty romskiej w Czechach. Ponadto wszystkie działania powzięte przez władze nie miały racjonalnego uzasadnienia.

Niewątpliwie w tym przypadku nastąpiło naruszenie art. 14 (zakaz dyskryminacji) Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, jak również art. 2 Protokołu nr 1 (prawo do nauki) wspomnianej Konwencji.